En..UP!

Het gaat gelukkig weer een stuk beter met Nina.
Afgelopen dinsdag is ze uit het ziekenhuis gekomen. Nu is het donderdag 21:00 en komt ze net het huis binnenlopen na een drukke dag.
Vanochtend heeft ze gewerkt aan een presentatie voor Nederlands. Het onderwerp is leukemie.
Daarna is ze met een vriendinnetje naar Tilburg gefietst om de bioscoop te bezoeken (ik begrijp daar soms niets van, van die opploppende vitaliteit, dat heb ik zelf nou nooit zo onverwacht..en dan te bedenken hoe ziek ze is).
Na het eten, wat godzijdank weer lukt, is Nina nog even bij de turnclub gaan kijken waar ze zelf turnde voordat ze ziek werd.
En nu ligt ze muziekjes te luisteren in het bed wat in de woonkamer staat, even relaxen voordat ze gaat logeren bij opa en oma.

Ik heb me nooit kunnen realiseren hoe het voelt als je leven in zo'n spreekwoordelijke achtbaan zit.
Ik heb me niet eens gerealiseerd dat zulke pieken en dalen elkaar in zo'n hoog tempo op kunnen volgen.
En dat je ook dán gewoon in je achtbaan-karretje blijft zitten.
Zoals het nu dus ook gaat:
Afgelopen maandag komt Nina uit het ziekenhuis na een spoedopname, is ze nog doodziek van de heftige chemo's van vorige week.
3 dagen later propt ze, helemaal uit eigen initiatief, de dag vól activiteiten waar ze dan ook ontzettend van geniet. Ze laat er geen gras over groeien.

Gisteren en vandaag heb ik een 'handige' manier ontwikkeld (dat denk/hoop ik althans) waarmee ik het onze vrienden en familie gemakkelijker kan maken om hulp te bieden.
Daar heb ik al weken op zitten broeden. HOE kan ik alle hulp die aangeboden wordt nu een beetje managen?!
Ik ren gewoon mezelf voorbij en neem maar geen tijd om die reikende handen aan te pakken.
Gisteren was de consulente van stichting MEE hier en na wat brainstormen kwam ik dan op het briljante idee om een online verzamel/agenda/planning/takenlijst account te maken!
Ik heb werkelijk geen idee of dit gaat werken, misschien is het toch wel wat ver gezocht. Maar we gaan het zien.

Komende dinsdag begint weer vroeg. Nina moet op tijd in Rotterdam zijn voor de twee-wekelijkse lumbaalpunctie- en chemo.
Daarna weer als een speer naar Breda voor de tweede HD MTX -ik vind het maar niks- chemo.
Ik mag hopen dat de bijwerkingen van die chemo zich niet weer zo opdringen, maar op gepaste afstand blijven.

Voor zover ik begrepen heb, zullen we ergens in de komende week tevens te horen krijgen in welke risicogroep Nina komt.
De mini, midi of maxi.
Small, medium of large.
Nee, het heet standard risk, medium risk en high risk.
Het heeft even geduurd voordat ik begreep dat 'standard' en 'medium' niet hetzelfde betekent.
Ik vond het logischer dat low risk de naam voor de groep met het minste risico zou zijn.
Ik vind standaard zo gemiddeld, zo medium klinken.
Maar spannend dus, die uitslag.
Toch houdt het ons niet continue bezig, want we hebben wel geleerd inmiddels dat alles komt zoals het komt. En dat we er dan mee dealen, hoe moeilijk het soms ook kan zijn.
Je kunt hoog springen/ laag springen, wat is dat is.
En we redden het toch wel.

<3

Balans

Ik voel me sinds een kleine week zoals die ezel.
Het vinden van een balans tussen belasting en belastbaarheid valt niet mee.
Je moet immers steeds de last een beetje afstemmen op je draagkracht. Of andersom, en momenteel stemt het niet lekker af.
Ik weet inmiddels van mezelf dat ik best een redelijke draagkracht heb. En ik heb ook geleerd dat wanneer men dénkt dat de energie en de kracht op is, er uit een onverwacht hoekje nog een behoorlijke voorraad kan komen.
Die voorraad, daar teer ik nu op.

De afgelopen week in het ziekenhuis was zwaar.
Nina had veel rugpijn, hoofdpijn en voelde zich misselijk door de HD MTX chemo. HD betekent Hoge Dosis. MTX klint als een crossfiets maar het is dus chemo.
De nachten waren daardoor ook geen pretje voor haar. Ze moest vaak naar het toilet en dan sjouwden we steeds met die infuuspaal (met allerlei draden en toestanden die echt nergens aan mogen blijven haken) naar het toilet.
'We' inderdaad, want er mag 1 ouder blijven slapen, gelukkig!
De stretchers voor ouders zijn een geweldige service van het ziekenhuis, maar geven helaas wel wat halfzijdige verlammingsverschijnselen.
Op mijn linkerzijde slapen betekende linkszijdig gevoelloos wakker worden en vice versa.
Verder schalt het infuus-concert de hele nacht door.
Niet alleen om ons erop te wijzen dat een infuuszak verstopt of leeg is, maar ook om mij erop te attenderen dat ik een helft van mijn lijf mis en om moet draaien en om Nina erop te attenderen dat ze weer moet plassen.

De rest van het gezin hobbelt hier maar een beetje in mee.
Het valt niet mee om de boel bij elkaar te houden en er voor iedereen te zijn.
Olivier speelt in de speelkamer van het ziekenhuis of gaat met een vriendje mee, Max heeft momenteel eindexamens.
Ik zou hem dolgraag willen steunen, hem overhoren en betrokken zijn bij wat hij nu allemaal meemaakt in die examenweek.
Gelukkig heeft Cees daar wél tijd voor en sleept hij hem door zijn examens heen.
Tycho werkt veel, deze tijd van het jaar is ontzettend druk. In zijn vrije uren brengt hij tijd door met Olivier en doet ook hij wat hij kan om eten op tafel te krijgen en Olivier op tijd op school af te leveren.
En dan moet ik zelf nog 20 uur per week werken (welke ik bij lange na niet haal nu), het huis schoonhouden (wat ook niet echt lukt) en tijd voor mezelf vinden om... te verzinnen hoe ik die weegschaal weer in balans krijg misschien?
Daarom dat plaatje van die ezel.
De belasting is momenteel zo veel zwaarder dan mijn belastbaarheid, dat ik me zo nu en dan afvraag hoe ik dit circus draaiende ga houden de komende 2 jaar.
Hoe ik mezelf overeind ga houden. Hoe ik mijn belastbaarheid ga vergroten en de belasting ga verkleinen.

Met Nina gaat het werkelijk met ups en downs.
Vrijdag:
Nina is op donderdagavond thuis gekomen uit het ziekenhuis. Vrijdagochtend kwam tante Marion om Nina's nagels te upgraden. Dat heet manicure volgens mij, pedicure is voor je tenen.
In elk geval heeft Nina er erg van genoten ondanks de misselijkheid.
's Middags schreeuwde ze het uit van de pijn en het ellendige misselijke gevoel. Ik probeerde haar te troosten, de pijn te verzachten. Het voelt vreselijk machteloos om haar zo te zien lijden... en daarmee lastig om mijn eigen tranen te bedwingen.

Zaterdag:
Overdag was ze weer erg misselijk. Overgeven, veel pijn en verdriet.
Tegen de avond krabbelde Nina echter weer op en is ze met een vriendinnetje naar een voetbalclub in de buurt gegaan om naar leuke jongens te kijken.
Eten lukte helaas niet.

Zondag:
Eten gaat weer niet vandaag, drinken ook niet. Nina is moe, heeft veel pijn. Hoofdpijn, veel wondjes in haar mond en ook haar rug is pijnlijk.
Ik begon vanochtend thuis met het schrijven van dit blog. Halverwege moest ik stoppen omdat het met Nina steeds slechter ging.
Na wat heen en weer bellen met Riky, de lieve oncologisch verpleegkundige besloten we toch maar weer naar het ziekenhuis in Breda te rijden.
Toen Nina en ik onderweg waren naar het ziekenhuis, was ze zo ziek...
In de auto, met een emmertje op schoot.
Overgeven, even stoppen om het emmertje leeg te gooien en weer verder rijden.
Dat braken is extra pijnlijk door de wondjes in haar mond en keel, dus de tranen vloeiden rijkelijk.
Rond 17h arriveerden we. Eerst in een afgelegen isolatieruimte omdat Nina verdachte rode vlekjes heeft.
Nadat bleek dat dit niet besmettelijk kon zijn, mocht ze naar de 'gewone' kinderafdeling om te wachten op de arts.
Het was zó druk op de afdeling dat we uiteindelijk om 22.30h pas met een aangeprikte PAC naar een kamer konden.
Gelukkig kwam tante Marion ook, ze bleef tot 00.15h. Dat was erg fijn, wat een simpel bezoekje toch kan doen!

Nu lig ik wederom op die stretcher. Mezelf wijs te maken dat dit een andere stretcher is en dat die misschien wel beter ligt.
Nina ligt naast me in een ziekenhuisbed een beetje bij te komen. Haar PAC vervoert vocht, pijnbestrijding en een anti-braakmiddel.
En nu gaat het gelukkig weer wat beter. Eindelijk..

Jep.
Maar nu gaan we slapen. Morgen hopelijk een positiever bericht.

Lange dag

Het is nog geen 22h en ik ben MOE! En aangezien ik vannacht tussen 3 regelmatig tuterende infuus-computers op een stretcher in het ziekenhuis slaap, denk ik dat ik zo maar eens mijn tanden ga poetsen en een serieuze slaappoging ga doen.
Gisterenavond zijn Nina en ik met de auto naar Rotterdam gereden. Ik kreeg eenmaal in Rotterdam trouwens enkele keren de vraag of ik met 'dat ouwe bakkie' wel de binnenstad in mag.
Blijkbaar mag je auto niet ouder zijn dan... euh, straks maar eens opzoeken hoe dat werkelijk zit dan!

Anyway.
De nacht hebben we doorgebracht bij Piet en Celeste, superlief dat we mochten komen logeren. We moesten namelijk om 7.30 al in het Sophia zijn vanochtend.
Onderweg naar het ziekenhuis zei Nina opeens 'Mama! De Emla zalf!'
Oh nee, de verdovende zalf vergeten in alle vroegte :-(
Dus hop, op de rem en gauw alsnog die zalf erop, anders is het aanprikken van de PAC niet echt een pretje.
En het aanprikken wás geen pretje.... helaas was de zalf nog niet goed ingewerkt. Die Emla gaan we dus echt nóóit meer vergeten!
Na het aantrekken van de blauwe I'm sexy and I know it-pyama van 't huis, werd Nina onder narcose gebracht in de OK.
De ruggenprikken kreeg ze eerder onder invloed van dormicum, maar Nina vindt het bij nader inzien geen feest, dat hallucineren.
Tijdens de ruggenprik neemt de arts wat hersenvocht af om te kijken of daar nog leukemiecellen in te vinden zijn.
Ook word er chemo in het hersenvocht gespoten en daardoor moet Nina dan enkele uren met haar hoofdeinde omlaag liggen zodat de medicatie goed in het hersenvocht loopt.
Al met al waren we rond 14.00 in het ziekenhuis in Breda.
In de kamer die al helemaal ingericht was voor Nina (op medisch vlak dan), heette een enorme infuuspaal ons welkom. Hij zei nog nét geen "welkom, mag ik uw jas aannemen". Je zou zo denken dat het een hypermoderne kapstok is.
Nou ja, er zou niet eens plek zijn voor een jas.
De chemo ZAK van enorme afmetingen hangt er aan, 2 zakken vocht (1 zoete en 1 zoute denk ik) en een flesje natriumbicarbonaat wat dient als soort tegengif.
Na het vroeg opstaan, nauwelijks eten, narcose, lumbaalpunctie, chemo en een flink auto ritje, hakken al deze goedjes er in eerste instantie behoorlijk in bij Nina.


Op de foto zie je die enorme chemo-zak er nog niet bij hangen. Hier hangt nog een soort uitprobeer-zakje van dat spul. Als deze goed zou gaan, werd die grote opgehangen. En het ging goed.


En er was bezoek.
Vanmiddag papa, die kwam een lading noedelsoepjes brengen.
Aan het begin van avond kwamen Tycho en Olivier. Die brachten Thais eten mee.
Lekker!
En Olivier kon natuurlijk weer niet van dat coole bed afblijven ;-)









Morgen zullen we zien hoe het gaat. Nadat de chemo is ingelopen (24 uur) zal er nog flink doorgespoeld moeten worden.
Ik hoop dat we lekker slapen en dat Nina geen last heeft. Van wat dan ook.

HD MTX, ik vind het eigenlijk maar niks..

Ik ben toch maar bijsluiters en toxicologische rapporten gaan lezen over de chemotherapie die Nina vanaf aanstaande dinsdag krijgt. 
Misschien had ik dat beter niet kunnen doen want ik voel me er bepaald niet beter door.
Ik kon onderstaand stukje tekst bijvoorbeeld niet zonder droge ogen uitlezen, wetende dat dit mijn dochter aangaat.

Oncologische indicaties zijn trofoblasttumoren, leukemieën, NHL, Burkitt lymfoom, vergevorderde stadia van mycosis fungoides (cutaan T-cel lymfoom ), hoofd/hals tumoren, invasieve blaastumoren, osteosacroom. 
Bij gebruik van een HD-MTX behandelschema worden doseringen toegediend in een 4-36 uur infusie, doseringen die levensbedreigend zijn. 
Deze toediening wordt daarom gevolgd door een periode variërend van 2 tot 3 dagen waarin folinezuur (leucovorine®, rescuvorine®) wordt toegediend. 
Het toedienen van folinezuur vlak na een HD- MTX wordt “rescue” therapie genoemd.

Ik word zo verdrietig van het feit dat mijn dochter deze levensbedreigende toelie in haar lichaam gespoten zal krijgen, 4x 24 uur lang! 
En een andere optie is er niet want als ik die levensbedreigende chemo-mix zou weigeren, dan kan de levensbedreigende leukemie weer verder groeien. Wat een kloterige opties :-(
Er is gelukkig wel een 'rescue' middel. Toch lucht dat nog niet genoeg op. 
Want ik wil dit eigenlijk allemaal niet. 
Ik wil zometeen eigenlijk wakker worden, beseffen dat het een nachtmerrie is en verder gaan met ons leven. 
Met zo'n 'pffwiiooeew' gevoel: het was maar een droom.
En dat ik dan God waar ik niet in geloof stiekem (voor de zekerheid) bedank voor het feit dat ik mag genieten van 3 gezonde kinderen in mijn leven. 
En dat ik dat met meer aandacht zal ervaren voortaan, beloofd.

 

Een nieuw begin!

Hoera, ja het klinkt natuurlijk heel avontuurlijk en dat doet toch vaak een beetje feestelijk aan.
Het enige feestelijke is echter het feit dat de eindstreep van dit 'avontuur' weer wat dichterbij is.
Wat in feite elke dag zo is, maar Nina heeft protocol 1A/B nu definitief achter zich gelaten en is gisteren gestart met protocol M.
Een voor ons spiksplinternieuwe fase met weer een ander ritme en andere chemo-medicatie.
De komende 8 weken gaan er als volgt uitzien:

Om de week op maandagochtend gaan we naar het Sophia in Rotterdam, waar Nina middels een ruggenprik chemo-medicatie in het hersenvocht zal krijgen. Ze moet daarna een uurtje of 2 á 3 met haar hoofd omlaag liggen.
 

Bijkomen van deze nare aangelegenheid doet Nina in de auto, want aansluitend worden we in Breda verwacht voor een 24-uurs MTX chemokuur via het infuus.
 

Als die 24 uur om zijn, wordt er nog eens 24 uur nagespoeld want ze mag pas weer naar huis wanneer er geen MTX-chemo meer in haar bloed aanwezig is. Dit chemo goedje moet dus een etmaal continue meecirculeren in haar bloed om vervolgens volledig weggespoeld te worden binnen een tweede etmaal. (Ik merk dat ik eigenlijk 2 keer dezelfde boodschap breng, maar ik moet het zelf ook nog even verwerken allemaal).

Op woensdag wordt middels een bloedonderzoek getest of de spoeling succesvol is geweest. En als er dan inderdaad genoeg MTX-chemo is weggespoeld mag Nina naar huis om anderhalve week te genieten van géén chemo. Nou ja, alleen de chemo-capsules dan die ze thuis slikt. Maar even geen ziekenhuis in elk geval! Mocht er toch nog teveel MTX-chemo aanwezig zijn in het bloed, dan zal een tweede etmaal gespoeld worden en is donderdag de dag van thuiskomst.

Gatver, ik typte zojuist MTX chemo in bij Google afbeelding (dat is toch het medicijn dat Nina 4 x 24 uur gaat krijgen), vind ik zo'n vervelende afbeelding van een mond vol infecties en schimmels.
Nu betrek ik de lezer graag bij allerlei soorten gevoelens die mij overkomen en soms is de werkelijkheid inderdaad hard en zelfs hartverscheurend. Toch lijkt me een tekstuele uitleg nu beter op z'n plaats..
De arts heeft ons er gisteren van op de hoogte gesteld dat deze chemo goed werkt tegen leukemiecellen in het zenuwstelsel, maar dat deze helaas óók de slijmvliezen (alle slijmvliezen) in het lichaam ernstig aantast.
Wie weet heeft Nina geluk en ontspringt ze de dans.
Niet elk mens reageert immers zo hevig op dit medicijn en dan zou het mee kunnen vallen. Laten we het hopen.
Gelukkig herstelt de boel zich in elk geval weer als deze periode voorbij is.

  

Afgelopen maandag (gisteren) startte het nieuwe protocol M met een beenmergpunctie in het Sophia in Rotterdam. Nina was niet zo heel zenuwachtig gelukkig. Deze ingreep ondergaat ze namelijk onder algehele narcose.
Toen ze na de punctie weer een beetje bijkwam zat ik naast haar bed in de recovery kamer.
Haar hand in de mijne. <3
Ik zie trouwens dat we weer moeten nagelakken een dezer dagen.

Ze begon wat in haar ogen te wrijven.
Langzaam begon ze een beetje te bewegen, waarna ze de legendarische woorden 'mam, mag ik een frikandelbroodje?' sprak.
Die had ik even niet op voorraad helaas.
Wel een lange vinger en een glaasje ranja, gelukkig was ze daar ook blij mee.
Ruim een uur later zaten we alweer in de auto naar huis.
Zo snel kan het soms gaan!







Een nieuw begin, het klinkt na het uiteenzetten van wat ons te wachten staat iets minder vervelend dan dat het klonk toen mijn blog-velletje nog leeg was.
Overzicht brengt toch rust. Wij kunnen dit samen wel. Het zou zwaar kunnen worden, maar dat zien we dan wel weer. Het zou immers ook mee kunnen vallen en dan zijn die 8 weken zó om. Nina denkt er precies hetzelfde over.

De afgelopen 2 weken heeft Nina geen chemo gehad en heeft ze zich ontzettend goed gevoeld.
Ze is bijvoorbeeld naar de Efteling geweest. De arts ontraadde haar nog om in snelle achtbanen te gaan, maar Nina is natuurlijk ook gewoon een puber die op dat moment denkt 'ja doeiiiii' en dus heeft ze de idioot stijle, hoge achtbaan De Baron getrotseerd. Voor de niet-kenners, dit is de Baron. De Barrrrrrrrrron brrrr.

Ook heeft Nina vorige week weer voor het eerst gefietst sinds maanden! De eerste keer even een ommetje rond het dorp met mij. De tweede keer naar Loon op Zand met Tycho en Olivier (die sinds kort ook kan fietsen!) en de derde keer met een vriendin naar het centrum van Tilburg.
Cool toch? Ziet er geweldig normaal uit! En dat voelt echt geweldig goed, normaal.

Als ik dan toch bezig ben met al het fijne waar ruimte voor is als er even geen chemo is: op moederdag hebben we een zwembad aangeschaft.
Omdat er weer een deel van de schuurtjes afgebroken is en er opeens een soort tuin verscheen, leek me een zwembad een mooi moederdag kado!
Daardoor konden wij lekker met een glas wijn in de zon zitten, de barbeque aansteken en genieten van 2 gelukkige kinderen in het zwembad. Ja, 'geniet van het moment' dat lukt met zulke dagen zelfs nog vele momenten hierná.

Normale en abnormale tienerproblemen

Vanochtend lees ik gretig verder, ik vond namelijk eergisteren het verhaal van een moeder als ik. Een moeder met een dochter die 1 jaar vóór ons dezelfde boodschap kreeg: 'helaas leukemie' en daarover schrijft.
Niet alleen de feitelijke ervaringen, maar ook haar gevoelens weet ze op een bijzondere manier te omschrijven.
Het is een vreemde gewaarwording dat háár verhaal mij zo ontzettend raakt dat ik met elk stuk tekst zowel haar als mijn eigen gevoelens heel intens ervaar.
Alsof ik andermans verhaal nodig heb om te beseffen hoe heftig onze situatie is.
Eergisteren stuitte ik op haar weblog en heb ik tot diep in de nacht zitten lezen en huilen. Ja, met een flesje rode wijn erbij, dan maar even helemaal wegzinken in ellende. Dan hebben we dat weer even gehad.

Met Nina gaat het de afgelopen dagen qua gezondheid redelijk goed. Op 9 mei hoeft ze pas weer naar het Sophia voor die puncties waarvan de uitslag zo bepalend is voor het vervolgbeleid. Spannend.
Maar daar denken we nu nog even niet aan. Nina voelt zich goed en wil dus naar de Efteling, naar de stad, naar bios.. het is haar gegund!

Gisterenavond was zo'n bioscoop avond. Ik heb Nina en haar vriendin weggebracht en de moeder van de vriendin brengt Nina weer thuis. Nina appt me terwijl ze nog in de bioscoop zit.
Ze wil graag met me praten, het is duidelijk dat er iets aan de hand is...
Wanneer ze thuiskomt barst ze in tranen uit. Ze gooit haar jas en tas op de grond, trekt haar pruik af en stort zich huilend in mijn armen.
Haar vriendje heeft te kennen gegeven dat hij niets meer voor haar voelt. Ze is even ten einde raad en probeert nog via whatsapp uit te vissen of er nog een kans in zit dat de gevoelens weer terug komen. Maar helaas, hij denkt van niet.
Het huilen, appen met haar vriendje en praten met mij duurt tot 03.00 in de nacht. Ze besluit het dan maar zelf uit te maken, ze wil geen pijn en onzekerheid. Niet wachten en hopen dat het misschien nog goedkomt. Dan maar uit.
Ze zegt : 'mama, het is net als een pleister eraf trekken. Dat kun je ook beter snel doen, dan doet het minder pijn'.
Ze valt in mijn armen in slaap. Ik lig nog een tijdje wakker.
Ik neem het hem niet kwalijk, zo gaat dat nu eenmaal in de liefde. Vooral op deze leeftijd is dat natuurlijk doodnormaal. Het zou pas echt vervelend zijn als hij niet meer verliefd is en het niet durft te zeggen omdat Nina kanker heeft. Ik vind het dus toch dapper van hem. En ergens ook fijn dat Nina de 'gewone' tiener ervaringen ook nog doormaakt. Maar toch... :-(
Net een beetje zelfvertrouwen terug en dan deze domper te verwerken.


Hieronder een prachtig, door dit dappere meisje zelfgeschreven liedje. Ik zie Nina's verhaal..

Fotomodelletje

Ruim een week geleden.
Nina baalt al een tijdje als een stekker van "dat dikke hoofd en die domme pruik".
Ik besluit dat het tijd wordt om terug te gaan naar Ixxi, de haarstudio waar we Nina's haarwerk zo'n 2 maanden geleden hebben opgehaald.
De haarwerk-kapster is een uur lang in de weer met Nina's coupe en er is niet eens een schaar aan te pas gekomen.
Wassen, drogen, strijken. En na een behandeling met zacht glansspul, modelleert ze het haarwerk terug op Nina's hoofd.
Ik zie al meteen een tevreden blik bij mijn ijdele dochter.
Nina kijkt eens van opzij, ze kijkt in de spiegel achter zich en de glimlach op haar gezicht wordt steeds breder.
Al tijdens de rit naar huis, hoor ik (na een pauze van toch zo'n 3 maanden) het vertrouwde fotoklik-geluid van haar mobiel weer.
Selfies maken. En deze keer voel ik me blij en opgelucht, weer een stukje Nina terug gevonden!

In de afgelopen week is haar zelfvertrouwen flink gegroeid. En daarmee haar motivatie om weer de deur uit te gaan, om leuke kleding aan te trekken. De joggingbroeken worden weer ingeruild voor spijkerbroeken en haar mutsje ligt onder in de kast.

Zo, weer een overwinning! Goed zo Nina!
De volgende foto heeft ze enkele dagen geleden gemaakt. 

Afgelopen donderdag heeft Nina een power-mix gekregen.
Een chemo tegen de kankercellen, een fles immunoglobulines tegen infecties en 2 zakken bloed tegen de vermoeidheid.
Samen met haar herwonnen zelfvertrouwen kan ze er dus weer even tegen!